Zlatni presek nije šablon

U svakom priručniku za mapiranje obrva stoji ista brojka: φ = 1,618. Zlatni presek. Odnos koji se, navodno, nalazi u svakom skladnom licu, pa bi obrva samo trebalo da mu se povinuje.

Istina je nezgodnija i zanimljivija: nijedno živo lice nije simetrično, i nijedno se ne poklapa sa φ do decimale. Leva i desna polovina lica razlikuju se u kosti, u mišiću, u načinu na koji se podiže obrva kada se čudite. Lice koje bi se savršeno poklopilo sa formulom izgledalo bi — čudno. Prazno.

Instrument, ne presuda

U ateljeu se zlatni presek koristi onako kako arhitekta koristi visak: kao provera, ne kao projekat. Mapiranje počinje od tri tačke koje diktira vaša anatomija:

• baza obrve, u ravni unutrašnje ivice nosne kosti;
• vrh luka, iznad spoljne ivice dužice pri pogledu pravo;
• završetak, na liniji koja spaja nozdrvu i spoljni ugao oka.

Tek kada su te tačke postavljene, proporcija ulazi u igru — da proveri odnos dužine baze i repa, visinu luka, ravnotežu leve i desne strane. Ako se izmerena obrva razilazi sa φ, a lice deluje skladno u pokretu, pobedilo je lice. Uvek pobeđuje lice.

Simetrija se proverava u pokretu

Fotografija trpi savršenu simetriju; lice ne. Zato se crtež u ateljeu proverava dok pričate, dok se smejete, dok podižete obrve. Obrva koja je "matematički tačna" u mirovanju ume da beži čim se lice pokrene — i obrnuto, milimetar namernog odstupanja ume da vrati licu prirodnost.

Formula je dobra sluškinja kada se meri, i loš gospodar kada se crta.

Zato u ateljeu nema šablona — ni plastičnih, ni mentalnih. Postoji merenje, postoji razgovor, i postoji vaše "da" pre prve tačke pigmenta.